Arquivo por etiquetas: hospital

Crónica da vida nun hospital

CRÓNICA DA VIDA NUN HOSPITAL

 

Martín ten catro anos e dous pasounos nun hospital. Cando tan só tiña un ano detectáronlle un cancro no ril e tras moita espera no hospital, moitas probas e moita dor extirpáronlle o ril que tiña mal. O neno recuperouse e volveu a casa, estaba feliz e crecía san máis a vida non é xusta con este neno e actualmente volve estar no hospital esta vez xa con catro anos.

Os médicos atopáronlle unha especie de tumor nos osos localizado na parte das costelas e é que Martín sofre unha enfermidade moi rara posto que é propenso a ter tumores.

O feito de pasar tanto tempo da súa vida nun hospital fai q o ritmo de aprendizaxe de Martín sexa bo pero non coma os outros nenos, pero él segue adiante con alegría e disfrutando dos poucos entretementos da súa cama de hospital no que día tras día transcorre a súa vida:

 

10.00 Martín esperta rodeado de pelos, a quimioterapia fai que cada día se lle caian máis pero a el non lle importa sabe que é boa para curarse.

 

10.30 Chega o almorzo, leite con cacao e un paquetiño de galletas  e unha peza de froita.

Pouco despois de que Martín acaba de almorzar chega o médico para ver que tal esta. As enfermeiras pínchanlle no dedo para analizar a azucre e ver como esta hoxe cunha análise, mídenlle a tensión e compróbanlle o cateter do peito

 

11.00 O pequeno só quere xogar, non lle gustan os debuxos que botan así que vai para a escola do hospital. Alí as monitoras préstanlle libros de números e letras, pero pouco despois vai para o ordenador que tanto lle gusta para mirar fotos de animais e xogar a algún xogo na rede. A medida que van chegando os seus amigos deixa o ordenador e vai xogar con eles, o corro da pataca, a pelota, o escondite son algunhas das súas diversións.

O rapaz pasa dúas horas na escola vixiado por monitoras e enfermeiras

 

13.00 Volta para a habitación, mama acaba de chegar do traballo e quere velo.

 

13.30 é a hora da comida. Hoxe toca pescado con pataca cocida e de postre un iogurt e unha froita así que Martín nin está demasiado contento co que lle trouxeron hoxe, non lle gusta o peixe.

Os seus pais insístenlle ata que conseguen que o coma todo, pola tarde toca sesión de quimioterapia e hai que estar forte.

 

 14.30 Chegan visitas a irmá de Martín , Paula de sete anos vai velo coa súa avoa.

 

15.15 Chega a enfermeira, o meniño xa sabe o que toca e non lle gusta pero coma el mesmo di “ isto é para curarme”. Toca sesión de quimioterapia; o cateter é dicir, unha especie de vía no peito é o lugar onde lle insertan a agulla para a quimio. Durante o proceso ten que estar moi quieto posto que ten a agulla no peito, os pais intentan entretelo mentres dura a sesión que se prolonga durante toda a tarde.

Ó ser un neno tan pequeno non poden suministrarlle grandes doses de quimioterapia seguidas por iso as súas sesións duran tanto tempo posto que deben introducirlla moi pouco a pouco para evitar o máis posible os seus efectos nocivos no corpo.

Nesta ocasión vai durar cinco horas e media, nas que o neno ten que intentar non moverse moito, cousa nada fácil tendo en conta a súa corta idade.

Ó longo da tarde recibe máis visitas e iso encántalle porque non só ve a xente senón que coma o neno di “ moitas veces tráenme agasallos”. A sesión é bastante incómoda pero aínda así o neno está contento falando coa xente e xogando coas cousas que ten na habitación. As 18.00 comezan os seus debuxos favoritos e por fin para un pouco quieto entretido coa televisión.

 

20.45 Tras cinco horas e media de interminable espera para el, aparece a enfermeira para quitarlle a agulla, a sesión por fin rematou.

 

21.20 É a hora da cena, polo cunha menestra de verduras e un flan de postre. Martín non ten fame, a quimioterapia provoca dor de estómago e vómitos así que non pode comer moito se non quere vomitalo todo.

 

22.00 As enfermeiras van ver como esta, míranlle o catéter e os niveis de azucre e de tensión e danlle a medicación o rapaz para darlle forzas xa que o seu tratamento debilita moito.

 

22.30 Martín está moi cansado así que quédase durmido mentres ve a televisión. Mañá será outro día duro de quimioterapia na súa vida no hospital.

 

Este é un día na vida dun neno enfermo nun hospital. Martín leva xa bastante tempo loitando contra o seu cancro e aínda lle queda o máis difícil posto que dentro duns días será sometido a unha delicada intervención na que lle quitaran dúas costelas. Sen embargo o rapaz non ten medo, é forte e ten moita vida por iso vive cada día cunha sorriso nos beizos soñando co día en que poida volver á súa casa san e esquecerse das “súas” catro paredes de hospital.

Cando un neno vive nun hospital

Non tódolos nenos viven cos seus país nunha casa, están nun fogar confortable e nun ambiente familiar idóneo. Por desgraza son moitos os pequenos que teñen que pasar a maior parte da súa infancia nun hospital debido a enfermidades crónicas graves e que precisan atención médica constante.

A infancia é a fase máis importante na educación dos nosos fillos e na súa aprendizaxe por iso preguntámonos ¿Qué pasa cando un rapaz ten que deixar a escola para vivir nun hospital?. Para averigalo quixemos adentarnos no Hospital Clínico de Santiago de Compostela, exactamente na planta de oncoloxía onde se encontran(buscar nume apox y edades) os nenos con cancro. Estes nenos non poden recibir a mesma aprendizaxe e contidos que recibirían nunha escola normal posto que a maioría deles tense que estar sometendo continuamente a sesión de quimioterapia moi dura e que os debilita moito.

A pesar de isto o hospital quixo poñer unha pequena escola con numerosos xogos, ordeadores, e persoal especializado.

Os mais pequenos de tres a cinco anos non teñen un ensino tan especializado coma no colexio pero os monitores, entre os cales se encontran dúas profesoras tituladas, ensínanlle o básico a través de fichas e xogos didácticos. Os pequenos están moi cansados de pasarse o día na habitación por iso cando abre a escola do hospital están encantados de poder asistir ó que para eles é un xogo. Conta ademais con algúns ordenadores e con internet e os nenos poden usalos sempre que sexa baixo a supervisión dun adulto.

Ó hospital acoden voluntarios ou persoal contratado polo mesmo para contarlles contos ós nenos, facerlles xogos con marionetas ou mesmo cantarlles cancións populares, o que sexa con tal de amenizar un pouco a vida tan dura que teñen que vivir.

A escola fai ademais de biblioteca xa que contan con numerosos libros e incluso xogos de mesa que os rapaces poden levar para xogar cos seus pais ou coas visitas nas súa propia habitación que o fin e o cabo para eles é unha especia de fogar en pequeniño.

O persoal está especializado no coidado deste tipo de enfermidades e máis en persoas tan pequenas.Ademais hai mestras que son as que se encargan das fichas que fan os nenos de explicarlles as cousas, etc.

Cando se trata de rapaces mais maiores , a partir dos seis anos, cando xa empezan en primaria, o ensino nesta escola xa é mais especializado. Estes nenos xa teñen horas fixas, sempre que o tratamento o permita, para acudir as distintas clases de galego, lingua, matemáticas, ingles…o mesmo ca nun colexio normal. As mestras póñenlles deberes para que fagan na habitación, dentro das posibilidades que ofrece o hospital é coma unha escola de verdade, onde se lles avalía e se lles coida coa súa enfermidade ó mesmo tempo.

Algo moi curioso e que quixemos destacar é que a este tipo de clases non só acoden estes nenos enfermos xa sexa de cancro ou do que sexa, senón que incluso nalgúns casos acoden nenos que non están ingresados no hospital pero que teñen algún problema de concentración, atención…nenos que requiren unha atención especializada.

Estes nenos acoden o colexio normal fora do hospital e traen os deberes a escola do hospital para facelos coas mestras e que esta lles poidan explicar o que non entendan, xa que aquí a atención para estes nenos con problemas é máis individualizada.

En definitiva hoxe en día os hospitais galegos aportan unha alternativa eficiente, humana e cunha dedicación especial e moito cariño os nenos enfermos, para así facerlles un pouco máis fácil a vida entre catro paredes, a vida nun hospital.