Arquivo por etiquetas: tempo libre

Crítica cine: “Petete y Trapito”

Petete-y-Trapito

FICHA TÉCNICA

  • Título: Petete y Trapito

  • Intérpretes: Pedro Domingo Suero, Enrique Conlazo, Marcelo Chimento, Cristina y Hugo

  • Equipo técnico:

-fotografía: Osvaldo A. Domínguez

-música: Nestor D´Alessandro

-efectos especiais: Osvaldo A.Dominguez

-animación: Néstor Córdova, Horacio Colombo, Natalio Zirulni, Carlos Alberto Pérez Agüero

-escenografía: Hugo Csecs, Walter Canevaro

· Arxentina

Duración:
88 minutos

Color

Animación
Infantil

Apta para todo público

ARGUMENTO:

Trapito é un espantapáxaros con corazón de ouro cravado ó chan que desexa ser libre. Un bo día coñece a un gorrión chamado Salapín ó que lle salva a vida e de ahí xorde unha bonita amizade. Isto se convertira nunha tenra historia chea de aventuras e perigos, risas e tamén instantes tristes. Entre os seus compañeiros aparecerán amigos coma Larguirucho, Espumita e Cabaliño de mar e tamém malvados inimigos coma o pirata Malapata e o Pulpo Cruel.

Sen dúbida algunha esta é unha das películas que ningún neno debería perderse. Como película infantil é moi sobresaínte posto que é divertida, amena e interesante. Ademais cunha animación máis que correcta para ser unha película do ano 1975, así coma as músicas moi pegadizas e alegres. Os personaxes son memorables para os nenos, quédanse con eles rapidamente e síntense identificados en certa maneira cos debuxos que ven.

O máis importante deste filme sen dúbida algunha son os moitos valores que transmite: tenrura, liberdade, compañeirismo, amizade, amor, compaixón, bondade…

Esta é unha película que non pasa de moda, a largometraxe que marca a infancia de todo neno e que, coma eles, está chea de ilusións. É unha boa forma de inculcarlle os nenos máis pequenos os grandes valores do ser humano a través dunha forma de entretemento amena e divertida para eles.

A mensaxe é clara vivir a vida con alegría, aproveitar a oportunidade de ser mellor persoas, vivir ó máximo, perseguir os noso soños…en definitiva ter unha ilusión.

Advertisements

Crítica cine: “Bratz Babyz”

1670

FICHA TÉCNICA

  • Título: Bratz babyz la película
  • Ano de producción: 2006
  • País: Estados unidos
  • Duración: 64minutos
  • Clasificación: Tódolos públicos
  • Distribuída por Sav

ARGUMENTO

As Bratz Babys: Cloe, Sasha, Jade y Yasmin, van ó lugar que máis lles gusta: o centro comercial.

Alí terán que quedarse na gardería pero elas prefiren pasar o día doutra forma así que escapan para irse de compras polo centro comercial a probar roupa.

Esta película é unha gran mostra da gran superficialidade que poden chegar a ter algúns directores. Non lla recomendo a ningún pai para os seus fillos xa que só trata de vender un prototipo de muller perfecta e tonta á que só lle gusta mercar roupa.

As protagonistas non son máis que unha nenas pequenas, uns bebes en teoría, pero a súa cara está constituída por rasgos marcados, labios regordiños e parece coma sempre foran pintadas, vamos o prototipo de muller actual que algúns queren proclamar.

O único que lles importa as protagonistas é ir mirar roupa aínda que así teñan que desobedecer os seus pais e escaparse dos seus coidadores da gardería.

Todo isto demostra que a película é unha clara mostra de superficialidade, onde se lle dan importancia a cousas absurdas e o único para o que serve é para ensinarlles mala educación os nenos.

Como facer unha vaca de papiroflexia

¡Solo lle  falta pacer na herba!

Manualidade da semana: o boneco lanudo

fotopresent

A manualidade desta semana consta de dúas partes. Para todo isto imos precisar: tesoiras, lapis, un vaso ou un compás para facer un círculo, cartón, lá, rotuladores ou lápices de cores.

IMOS ALÓ!

1º PASO-> Facer as nosas propias anillas. Imos precisar…

· Un cartón

· Un lapis

· Unha tesoira

· Un compás ou ben algo circular para tomar a medida da circunferencia

foto1

Para facer as nosas dúas anillas, necesitamos debuxar dous círculos.

Logo simplemente haberá que recortar o interior do círculo e establecer o ancho da anilla.

Nós farémola de, máis ou menos, 2 cm. de ancho.

foto2

Unha vez que teñamos as nosas anillas de cartón feitas, poderemos pasar ó segundo paso da manualidade

foto3

2º PASO: Forrar as nosas anillas. Para isto precisamos…

· As nosas anillas

· Lá: pode ser de moitas cores ou unha única lá dunha única cor

· Lápis

· Tesoiras

· Algo de cartón: podemos aproveitar os sobrantes de antes

foto4

Para este primer paso tan só necesitaremos a lá e as anillas de cartón.

Temos que xuntar as anillas. Coller un extremo da lá (coa que vaiamos comezar) e atala ás anillas desta forma. Despois, temos que irlle dando voltas de forma que a lá vaia rodeando as anillas ata que quede algo similar ó que temos na seguinte imaxen:

foto6


Agora nós, que queremos facer un boneco de dúas cores, imos coller a segunda cor: o rosa.

O grosor das lás é diferente.A lá de cor rosa é moito máis fina. Realmente o grosor da lá non importa pero tede en conta que canto máis fina sexa, máis voltas teredes que lle dar para encher as anillas así que para os máis pequenos a lá grosa pode facilitar o traballo.

Para empezar coa segunda lá, apartamos o primeiro ovillo (o violeta) a un lado, non cortamos nada, simplemente o apartamos. E collemos o ovillo rosa. Para comezar a traballar con el, temos que atalo igual que fixemos ó principio co violeta.

foto7

Empezamos a darlle voltas ó ovillo rosa intercalándoo cando queiramos co violeta. Podemos dar voltas cos dous ovillos á vez para que o noso bonequiño teña esparcidas as dúas cores por todo o corpo. Poden usarse tantos ovillos de lá como cores queirades que teña o voso boneco.

Tede en conta que cantas máis voltas lle dedes máis difícil vai ser recortar, así que vos aconsellamos que as recubrades ben pero sen esaxerar. Sempre ten que quedar o burato no medio, coa experiencia iredes vendo como vos gusta máis: máis ou menos pelo, máis cores, máis grande (para o que farían falta unhas anillas máis grandes), etc.

Unha vez terminado, recortade o fío de lá e facede un nudo forte ó redor das anillas. Facede o mesmo con cada ovillo que incorporáchedes. Deste modo, quedará unha anilla ben mullidita da que ningunha lá se poderá escapar. Acordádevos de cortar o fío de lá que quede despois de facelo nudo.

Agora imos precisar ós máis maiores porque toca recortar e non vai a ser tarea doada!

Imos ter que recortar polo lado exterior da nosa anilla de cartón. Unha vez que profundicemos coa tesoira poderemos metela entre as dúas anillas de cartón para facilitar a tarefa.

foto9


Unha vez que recortemos o lado exterior e queden á vista las anillas, colleremos un fiúncho de lá e o pasaremos por elas como se ve na anterior fotografía. Con este fío de lá faremos un nudo para que non se nos desfaga o bonequiño. Se despois de facer o nudo non cortamos o fío de lá que nos sobra, quedaranos un pompón e logo o poderemos aproveitar para colgar o noso boneco. Nós, en troques diso, imos cortarlle o fiúncho de lá. Así só nos quedará una boliña de lá perfecta.

foto10

Despois, debemos sacar os anacos de cartón que nos sobraron do primeiro paso xunto os lapis de cores para facer os ollos, pes, boca e todo o que queiramos para adornar ó noso bonequiño lanudo!

Aquí temos algunhas mostras:

foto8

Logo só temos que recortar e pegar as nosas pequenas obras de arte ó boneco para que nos quede un bonequiño lanudo semellante ó noso:

fotofinal

A decoración do bonequiño queda só ó voso cargo!Incluso podes intentar facer un boneco que se pareza a algún familiar ou ó teu mellor amigo!

Anímate a facer o teu bonequiño lanudo!

Poderás participar no concurso da manualidade da semana sacándolle unha foto ó teu bonequiño e mandándoa a petopeteito@gmail.com!

¡Peto Peteiro investiga!

Porque a natureza pode deixarnos coa boca aberta!

monobocaabierta

Se queres que lle sigamos a pista ó teu animal preferido, mándanos a proposta ó mail petopeteiro@gmail.com!

Ata o de agora averigüamos que…

Dentro do grupo dos mamíferos, en tódalas especies a femia vive máis co macho.

mamiferos copia

A maioría das pirañas comen froitos e plantas que caen ó río, non carne.


pirañas

O animal máis rápido dentro do mar é, sen súbida, o peixe vela que en distancias curtas chega a alcanzar os 110 km/h. É o Fernando Alonso das aguas!

pezvela
A xirafa é o único mamífero que non ten cordas vocais polo que é completamente muda.

Jirafa
As xirafas viven en grupos de 20-30 cando son novas. Ó facerse vellas, buscan a soidade.


jiarafas

O escarabello Atlas é un dos insectos máis fortes. Pode levantar máis de 800 veces o seu propio peso! Sería como se un home levantase un tanque!

escaerabajo atlas

A aguia real ve a unha lebre aínda que este a dous kilómetros de distancia.

aguila real pareja roca

Ademais, son unhas aves moi namoradizas xa que pasan toda a súa vida co mesmo compañeiro ou compañeira criando a unha familia ó ano.

aguila real pollitos

As cunchas de moitas caracolas foron utilizadas como trompetas. Tamén como adornos para collares e incluso os indios chegaron a usalas como moedas. Existe unha especie de almexa xigante que pode vivir 200 anos e pesa 300 kilos.

caracolatrompeta

O esquío pode saber se un alimento está bo ou malo por como ule.

ardilla2

Os camaleóns son uns animais moi estraños. Móvense moi despaciño pero poden ver todo moi rápidamente grazas ós seus ollos que xiran cada un pola súa conta. Un ollo pode mirar o paxaro que está voando polo ceo e outro é capaz de mirar como pasa un gusano polo chan.

Camaleon1

Para atrapar ós insectos que comen, teñen unha lingua tan longa como o seu corpo e especialmente pegaxosa. Ademais adaptan a cor da súa pel poñéndoa da mesma cor do sitio no que están para que os seus inimigos non consigan velo.

camaleon2

Os cangarexos teñen os ollos saltóns porque cando hai un perigo, entérranse no fondo do mar e que non todo o mundo sabe, é que os seus ollos se asoman por riba do chan para poder ver o que pasa e estar alerta.

DSC_9332-Cangrejo-Teuchitlan

A estrela de mar vive nas rocas e é un animal tremendamente curioso. Os seus brazos auto rexenéranse cando os perden, incluso un trozo de brazo pode rexenerar ó animal enteiro.

estrella

Nos seus cinco braziños ten centos de tubiños que usan para o movemento, alimentación e respiración. Con eles, abre as cunchas das almexas que comen co seu estómago móbil, aínda que xeralmente aliméntanse de pequenos crustáceos e algas mariñas.

o_sutrsato con estrella mar

O neno e a natureza

 foto1

Vivimos nunha sociedade cada vez máis interactiva onde multitudes de aparatos forman o noso entorno. Como todo, esta forma de vida ten aspectos positivos (comodidade, facilidade na comunicación, rotura das dificultades impostas polo espazo-tempo…) dos que debemos recoller o máximo posible mais non nos debemos esquecer dos lados negativos. A interacción con todos estos aparatos espertan en nós un gran cúmulo de estímulos que producen nerviosismo. Esto pode ter un efecto negativo moi grande nos máis pequenos da casa por ser os máis sensibles. Como solución, aquí propoñémosvos visitas regulares as zonas naturais máis cercanas!

Nós temos sorte e contamos con zonas verdes e preciosas moi preto e debemos aproveitar esta estupenda ventaxa da que non todo o mundo dispón!

Aproveitemos a natureza en familia porque…

foto2

…os espazos abertos axudan a despexar e tranquilizar a mente!

 foto3

. ..disminúe a agresividade e a ansiedade!

foto4

…coa axuda dos pais motivarase aos nenos!

foto5

…desenvolverase a súa creatividade!

 foto6

… desenvolverán o respeto pola natureza, e poderán participar en actividades que involucren o coidado do mediambiente!

 foto7

Na casa o na vila é importante que sempre se trate de fomentar o lado máis natural da vida: facer exercicio físico, experimentar coa arte, cos obxetos, coa roupa… E que a vida cotiá tamén se faga divertida á vez que educativa.

Cando un neno vive nun hospital

Non tódolos nenos viven cos seus país nunha casa, están nun fogar confortable e nun ambiente familiar idóneo. Por desgraza son moitos os pequenos que teñen que pasar a maior parte da súa infancia nun hospital debido a enfermidades crónicas graves e que precisan atención médica constante.

A infancia é a fase máis importante na educación dos nosos fillos e na súa aprendizaxe por iso preguntámonos ¿Qué pasa cando un rapaz ten que deixar a escola para vivir nun hospital?. Para averigalo quixemos adentarnos no Hospital Clínico de Santiago de Compostela, exactamente na planta de oncoloxía onde se encontran(buscar nume apox y edades) os nenos con cancro. Estes nenos non poden recibir a mesma aprendizaxe e contidos que recibirían nunha escola normal posto que a maioría deles tense que estar sometendo continuamente a sesión de quimioterapia moi dura e que os debilita moito.

A pesar de isto o hospital quixo poñer unha pequena escola con numerosos xogos, ordeadores, e persoal especializado.

Os mais pequenos de tres a cinco anos non teñen un ensino tan especializado coma no colexio pero os monitores, entre os cales se encontran dúas profesoras tituladas, ensínanlle o básico a través de fichas e xogos didácticos. Os pequenos están moi cansados de pasarse o día na habitación por iso cando abre a escola do hospital están encantados de poder asistir ó que para eles é un xogo. Conta ademais con algúns ordenadores e con internet e os nenos poden usalos sempre que sexa baixo a supervisión dun adulto.

Ó hospital acoden voluntarios ou persoal contratado polo mesmo para contarlles contos ós nenos, facerlles xogos con marionetas ou mesmo cantarlles cancións populares, o que sexa con tal de amenizar un pouco a vida tan dura que teñen que vivir.

A escola fai ademais de biblioteca xa que contan con numerosos libros e incluso xogos de mesa que os rapaces poden levar para xogar cos seus pais ou coas visitas nas súa propia habitación que o fin e o cabo para eles é unha especia de fogar en pequeniño.

O persoal está especializado no coidado deste tipo de enfermidades e máis en persoas tan pequenas.Ademais hai mestras que son as que se encargan das fichas que fan os nenos de explicarlles as cousas, etc.

Cando se trata de rapaces mais maiores , a partir dos seis anos, cando xa empezan en primaria, o ensino nesta escola xa é mais especializado. Estes nenos xa teñen horas fixas, sempre que o tratamento o permita, para acudir as distintas clases de galego, lingua, matemáticas, ingles…o mesmo ca nun colexio normal. As mestras póñenlles deberes para que fagan na habitación, dentro das posibilidades que ofrece o hospital é coma unha escola de verdade, onde se lles avalía e se lles coida coa súa enfermidade ó mesmo tempo.

Algo moi curioso e que quixemos destacar é que a este tipo de clases non só acoden estes nenos enfermos xa sexa de cancro ou do que sexa, senón que incluso nalgúns casos acoden nenos que non están ingresados no hospital pero que teñen algún problema de concentración, atención…nenos que requiren unha atención especializada.

Estes nenos acoden o colexio normal fora do hospital e traen os deberes a escola do hospital para facelos coas mestras e que esta lles poidan explicar o que non entendan, xa que aquí a atención para estes nenos con problemas é máis individualizada.

En definitiva hoxe en día os hospitais galegos aportan unha alternativa eficiente, humana e cunha dedicación especial e moito cariño os nenos enfermos, para así facerlles un pouco máis fácil a vida entre catro paredes, a vida nun hospital.